BERLIJN - Gistermiddag zat ik regelmatig in de Berlijnse Hotel Lobby om weer een bus lopers en loopsters te begroeten die waren teruggebracht nadat ze hun Marathon hadden volbracht. Iedereen zat vol verhalen over hoe druk het was, over de regen, over de plassen water die ze moesten ontwijken, maar vooral ging het natuurlijk over de tijd die ze hadden gelopen en over de tussentijden die ze onderweg noteerden.

Sommige waren de tweede helft zelfs sneller dan de eerste helft. Dat gold niet voor mij, want ik had eigenlijk een heel rare Marathon. Ik had een mooie startplek en kwam al 18 seconden na het startschot over de startstreep. Dat gold zeker niet voor alle 40.000 lopers en loopsters.

De eerste 15 kilometer liep ik een mooi regelmatig tempo rond de 21:30 minuten per vijf kilometer en liep ik vlak bij de pacing groep voor 3 uur precies. Mijn doel was om binnen de 3 uur en 15 minuten te lopen. Een klein stukje verder moest ik even een boom opzoeken voor een kleine behoefte en zag ik die groep (met oranje ballonnen) in de verte verdwijnen. Ik probeerde daar weer naar toe te lopen en dat heeft me waarschijnlijk toch wat te veel energie gekost.

Halverwege noteerde ik nog een tijd van 1:30;12, nog op schema voor een heel mooie tijd, dicht bij de drie uur. Tot 26 km ging dat goed en toen was alle energie ineens helemaal weg. Mijn tempo zakte totaal in tot wel een minuut per kilometer langzamer. Af en toe moest ik wandelen om weer op krachten te komen. Dat duurde tot 32 kilometer en toen kreeg ik weer de geest, mede door wat energie-voeding die ik bij een verversingspost had genomen. Ineens liep ik weer lekker en begon weer mensen in te halen.

Heel apart om kapot te gaan en daar dan toch weer van te herstellen. Het stuk tussen 25 en 30 ging in 27 minuten, de vijf daarna alweer in 24 minuten en het hele stuk na 35 kilometer liep ik weer net zo hard als het eerste stuk. Toen haalde ik samen met een Zweed honderden mensen in en finishte ik toch nog in een hele aardige drie uur en tien minuten, een uurtje boven mijn persoonlijk record. Ik denk dat dat persoonlijk record niet meer wordt verbeterd.

Dit is dus mijn verhaal en met dit soort verhalen kwam iedereen. En dat is eigenlijk ook wel typisch voor het lopen van een Hele Marathon. Het is elke weer anders. Je begint met een plan over hoe je gaat lopen, maar heel vaak moet je dat bijstellen. Mooi was het dat iedereen fit en gezond aan de finish. Na vijf uur was onze hele Tubantia Berlijn groep binnen, hulde !!!

Marti ten Kate